ตันหงกาว (dànhōnggāo) เป็นขนมปังเล็กถนนที่ใกล้ชิดที่สุดในเฉิงตู้ ตั้งแต่ปลายราชวงศ์ชิง หน้าโรงเรียน ปากซอยก็มีแผงเตาถ่าน แป้งคือไข่ น้ำข้าว แป้งสาลีเพิ่มยีสต์นิดหน่อย เทลงในแม่พิมพ์เหล็กเล็ก อบจนฟู พับครึ่งเป็นรูปเกี๊ยวเล็ก แล้วใส่ไส้ นอกกรอบในนุ่ม หอมไข่ฉุน คนเฉิงตู้ทุกคนในใจมีตันหงกาวของตัวเอง
ทั้งหวานและเค็ม
เลือกไส้คือความสนุกครึ่งหนึ่ง หวานคลาสสิก: ถั่วแดง (dòushā), งาน้ำตาล, ช็อกโกแลต, ใบมะพร้าว เค็ม: ผักกาดดอง, หมูสับ, ซอสมะเขือเทศ, ซอสงา, แม้แต่เวอร์ชันครีมชีส คนเฉิงตู้เก่าชอบ "ซีไฉ่ เหมียนจิน" (zǐcài miànjīn) มากที่สุด กัดหนึ่งคำเค็มอร่อย หนึ่งชุดหลายหยวน สองนาทีก็เสร็จ
ข้อมูลที่เป็นประโยชน์
- ที่อยู่: หน้าโรงเรียนและตลาดกลางคืน: ข้างโรงเรียนมัธยมทดลองถนนหงซิง, ใกล้มหาวิทยาลัยเสฉวน, ตอนเย็นที่ถนนวินลินตะวันตก
- การเดินทาง: รถไฟใต้ดินสาย 1 สถานีโรงแรมจินเจียง; สาย 3 สถานีวิทยาเขตหวังเจียงมหาวิทยาลัยเสฉวน; เดินเข้าไปในซอยเล็กหาเตาถ่าน
- เวลาเปิด: ตลาดเช้า 07:00–10:00; บ่าย 16:30–21:00 เร่งที่สุดตอนเลิกเรียน
- ราคาต่อคน: หนึ่งอัน ¥4–8, สองสามอันก็เป็นของว่างได้
- เคล็ดลับ: ดูช่างพับต่อหน้าคุณ กินตอนร้อน, ห้านาทีต่อมาก็จะนุ่ม
เคล็ดลับสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติ
ตันหงกาวไม่เผ็ดเลย เด็กและคนกลัวเผ็ดกินได้อย่างมั่นใจ แค่ชี้ไปที่กล่องไส้หลังตู้แก้ว เจ้าของไม่พูดอังกฤษแต่จะยิ้มทำให้คุณ จับคู่กับนมถั่วเหลืองร้อนจากแผงเดียวกันดีที่สุด
การจับคู่ เครื่องดื่ม และมารยาทบนโต๊ะ
มื้ออาหารของคนเฉิงตู้มักเริ่มต้นด้วยชา กาน้ำชาเขียวใส่ชาม (ชาเขียว) หรือชามะลิ (ชามะลิ) สามารถชะล้างปากระหว่างรสเผ็ด คนท้องถิ่นก็มักสั่งเบียร์เย็นเย็นจิ้ง (เบียร์เย็นจิ้ง) หรือน้ำอ้อย (น้ำอ้อย) เพื่อลดความเผ็ด ตอนจ่ายเงินดูคนท้องถิ่นแย่งกันยังไง: คนที่เลี้ยง一定ยืนยันจ่าย ใบเสร็จถูกผลักไปมาหารสองคนคือมารยาท ไม่ใช่ทะเลาะ คุณเป็นแขกก็ปล่อยให้เจ้าภาพจ่าย; คุณเลี้ยงก็ยิ้มจ่ายเลย ก่อนกินใช้ผ้าเช็ดมือร้อน (ผ้าเช็ดมือร้อน) เช็ดตะเกียบ อย่าแทงตะเกียบตั้งในชามข้าว — มันเหมือนธูปเทียนบูชาบรรพบุรุษ อาหารเผ็ดเกินไปอย่าดื่มน้ำ ยิ่งดื่มยิ่งเผ็ด; สั่งน้ำพลัมเปรี้ยวเย็น (น้ำพลัมเปรี้ยว) ฟรีหนึ่งแก้ว หรือกินข้าวสวยหนึ่งชามเพื่อบรรเทา ตามมาตรฐานเฉิงตู้ การกินที่นี่ผ่อนคลายมาก: เสียงดูดเส้นก๋วยเตี๋ยว คุยกันเสียงดัง สั่งเพิ่มอีกชาม ทั้งหมดเป็นสัญญาณว่ามื้อนี้อร่อย
